നിനക്ക് ...

എന്റെ ജാലകത്തില്‍ മഞ്ഞുകണങ്ങള്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.... പുറത്തു നിര്‍ത്താതെ പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഞ്ഞു... ദൂരെ മരങ്ങളില്‍ പെയ്തിരുന്ന മഞ്ഞിന് എല്ലയിപ്പോഴതെയ്ക്കളും ഭംഗി കൂടുതല്‍ ..എന്റെ മനസ്സില്‍ ഉറഞ്ഞിരുന്ന മഞ്ഞും ഉരുകിയിരിക്കുന്നു... എന്തിനു? പലപ്പോഴും ജീവിതം അപരിചിതമായ വഴികളില്‍ കൊണ്ടുച്ചെന്ന് ആകെ പരിഭ്രമിപ്പിച്ചു തിരികെ കൊണ്ടുവരും. ഓരോ തിരിച്ചുവരവിലും കൂടെ കിട്ടുന്നത് ഒരായിരം തിരിച്ചറിവുകളാണ് . 
  അങ്ങനെ ഓരോ തിരിച്ചറിവുകളിലൂടെയും മഞ്ഞുപോലെ ഉരുകുന്ന ജീവിതം... എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങളായി നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ സംസാരിച്ചിട്ടു?? എന്റെ സൌഹൃദത്തിനു എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ നീ കരുതിയതിലും കൂടുതല്‍ ആഴം ഉണ്ടായിരുന്നു.. അര്‍ഥം ഉണ്ടായിരുന്നു.... പക്ഷേ ഒരിക്കലും നീ അത് ചികഞ്ഞു നോക്കിയിട്ടില്ല എന്നെനിക്കറിയാം.... പക്ഷേ കൂടുകാരി നിന്നെ ഞാന്‍ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു...അല്ലാ ഇന്നും സ്നേഹിക്കുന്നു... നീ വിചാരിക്കുന്നതിലും ആഴത്തില്‍.... ഹേ ഞാന്‍ എന്ത് വിഡ്ഢിയാണ് ??? നീ എന്നേ കുറിച്ച് ഒന്നും വിചാരിക്കാറില്ലല്ലോ ?? എന്നെങ്കിലും നിന്റെ ഓര്‍മകളില്‍ ഞാന്‍ അറിയാതെ എങ്കിലും വന്നെങ്കില്‍ നീ എന്നേ എന്നെ തിരിച്ചു സ്നേഹിച്ചേനെ... ഒന്ന് ചോദിച്ചോട്ടേ ... നമ്മള്‍ ഒരുമിച്ചു ചിലവഴിച്ച  സായന്തനങ്ങളും...ഒരുമിച്ചു നടന്ന വഴികളും.. ഒരുമിച്ചു പങ്കിട്ട ഭക്ഷണവും ...നമ്മുടെ നഷ്ടകൌമരവും ....ഒന്നും ഒന്നും നിന്റെ ഓര്‍മകളില്‍ ബാക്കി ഇല്ലേ ??? ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും അവയൊന്നും നിന്നെ ഒരു തരിമ്പും വേദനിപ്പിചിട്ടില്ലേ???
  പുറത്തെ മഞ്ഞും നിലച്ചിരിക്കുന്നു.. മരങ്ങള്‍ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു ....ഓര്‍മ്മകള്‍ എങ്ങൊട്ടെക്കെയൊ അലയുന്നു.. കാടുകയറുന്നു ..പലപ്പോഴും മനസിനെ അലയാന്‍ വിടരുതെന്ന് വിചാരിക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ വീണ്ടും മനസ് ..... അല്ലെങ്ങില്‍ എന്ത് ബാക്കി ??? ജീവിതവും പുറത്തെ മഞ്ഞുപോലെ പലപ്പോഴും പേയ്തും തോര്‍ന്നും   അങ്ങനെ .........