തിരിച്ചറിവുകള്‍                                         

ഇന്നെന്തോ വല്ലാത്ത ഉണര്‍വ് തോന്നി, ഓഫീസില്‍ നിന്ന് വന്നപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ഒരു ഉന്മേഷം! കാര്യവും എനിക്കറിയാം ,വിപിന്റെ കാള്‍ തന്നെ. എനിക്ക് ചിരിക്കണം  ഉറക്കെ ഉറക്കെ. ദൈവമേ ! നീ എല്ലാം മുന്‍കൂട്ടി അറിയുന്നു,ഞാന്‍ ഒഴുക്കിയ കണ്ണീരിനും, അനുഭവിച്ച വേദനക്കും ഒരു അര്‍ത്ഥമുണ്ടായി.ഹും അതോ ഒന്നിനും ഒരു അര്‍ത്ഥവും ഇല്ല എന്ന് ഞാന്‍ ഇന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞോ?

എന്ത് തന്നെ ആയാലും ഞാന്‍ ഇന്ന് സന്തോഷവാന്‍ ആണ്. ഒന്ന് ഫ്രഷ്‌ ആകണം സുഖമയൊന്നു ഉറങ്ങണം.

എല്ലാ വീക്ക്‌ എന്ട്സും ഞാന്‍ അവളെ വീട്ടില്‍ സുരക്ഷിതയായി കൊണ്ട് വിടുമായിരുന്നു. എന്റെ മനസും സ്നേഹവും അവള്‍ക്കായി നല്‍കി.അതെല്ലാം പോട്ടെ, എന്റെ സാലറിയുടെ മുക്കാലും ഞാന്‍ അവള്‍ക്കു വേണ്ടിയ ചിലവാക്കിയത്. അവളോടൊത്ത്  ഒരു 2 സെക്കന്റ്‌ എങ്കിലും കിട്ടാന്‍ ഞാന്‍ എന്ത് റിസ്ക്‌ എടുത്തിരുന്നു. ഓരോ യാത്രയും ഓരോ നിമിഷവും എനിക്ക് ആത്മാവില്‍ നിര്‍വൃതി ആയിരുന്നെങ്ങില്‍ അവള്‍ക്കു അത് വെറും ഒരു ടൈം പാസ്‌ മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് വളരെ വൈകി മാത്രമാണ് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞത്. എല്ലാ മാസ  അവസാനങ്ങളിലും കയ്യില്‍ കാശ് കാണില്ല, എത്രയോ കൂട്ടുകാരുടെ കയ്യില്‍ നിന്ന് കടവും വാങ്ങി ഞാന്‍ അവളെ കൊണ്ടുവിട്ടിട്ടുണ്ട്. അന്ന് ഡീസലിനും പെട്രോളിനും ഒന്നും ഇത്രേം വില ഇല്ലാതെ ഇരുന്നത് ഭാഗ്യം, അല്ലെങ്കില്‍ എന്റെ  കുടുംബം എഴുതി വില്‍ക്കേണ്ടി വന്നേനേ!!! 

ഓരോ യാത്രയിലും ഞാന്‍ അവളെ കൂടുതല്‍ അറിയാനാണ് ശ്രെമിച്ചത്, അവളുടെ മനസിനെ അടുത്തറിയാന്‍...... ... .അവള്‍ ഇപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു നമുക്ക് എവിടേ എങ്കിലും പോകാം കറങ്ങാം എന്നൊക്കെ....അപ്പോഴൊക്കെ താനാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത് അതൊക്കെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ആകാം എന്ന്. ഒടുവില്‍ ജോലി റീസൈന്‍ ചെയ്ത ദിവസം അവള്‍ അറുത്തു മുറിച്ചു പറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഈ റിലേഷന്‌ഷിപ് തുടരാന്‍ താല്പര്യം ഇല്ല എന്ന്. അന്നത്തെ സായാഹ്ന്നം ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. ആകെ തകര്‍ന്നു. ലോകം  തന്നെ കീഴ്മേല്‍ മറിഞ്ഞ പോലെ !!

സുഹൃത്തുകള്‍ മാത്രമായിരുന്നു അന്ന് ഒരു ആശ്വാസം. അല്ലെങ്കിലും ഈ ഭൂമിയില്‍ ഇപ്പോഴും അന്യം നിന്ന് പോകാത്ത ഒരു നന്മയാണല്ലോ "സൌഹൃദം" . അപ്പോഴും അവള്‍ മനസില്‍ ദേവതയായിരുന്നു. സ്വയം ശപിച്ചും  പഴിച്ചും നാളുകള്‍......... ... ......

പിന്നെ എനിക്ക് ശേഷം അവള്‍ പലരെയും തിരഞ്ഞെടുത്തു എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോഴും ഒരു വിശ്വാസകുറവുണ്ടായിരുന്നു . ഇന്ന് വിപിന്‍ വിളിക്കുന്നത്‌ വരെ. വിപിന്റെ ഡയലോഗ് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചിരിപൊട്ടുന്നു.. അളിയാ നിന്റെ എക്സ് ഉണ്ടല്ലോ അവളുടെ നീ കഴിഞ്ഞുള്ള 6 മത്തെ ലൈനും പൊട്ടി , ഡാ നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ അവനും എന്റെ ഫ്രണ്ട് ആണെടാ. പക്ഷേ ഇനി എന്റെ ഒരു ഫ്രണ്ട്സിനെയും ഞാന്‍ അവള്‍ക്കു വിട്ടു കൊടുക്കില്ലെടാ !!!

ദൈവമേ നിനക്ക് നന്ദി ..നീ തന്നാ തിരിച്ചറിവിന് . ഞാന്‍ ഒന്ന് തീരുമാനിച്ചു, ഇനിയെങ്ങിലും ഞാന്‍ കണ്ണും കാതും തുറന്നേ ജീവിക്കു...ഇപ്പൊ ആകെ ശാന്തതയാണ്...ഒരു പുഴപോലെ....   

           








                                 

                               നിനവുകള്‍

നിന്നെയും ഓര്‍ത്തു നേര്‍ത്ത നിലവിന്റെ തലോടലിലിരുന്നു

 എത്ര നക്ഷത്രങ്ങളേ ഞാന്‍ എണ്ണി തീര്‍ത്തു.... 

നിന്നോടുള്ള പ്രണയം ഒരു മരിചികയായി ഉള്ളില്‍ ഉണരുമ്പോഴും 

പ്രണയമെന്നു ആരോ പേരിട്ട ഒരു വികാരം വേദനയായി ഉള്ളില്‍ 

വീണ്ടും വീണ്ടും മുറിവ്എല്പ്പിക്കുമ്പോഴും .....

നിന്നിലൂടേ മാത്രമേ എനിക്കൊരു പൂര്‍ണത ഉള്ളു എന്ന്

മനസിലാക്കിയതിനാല്‍ ആയിരുന്നോ എന്നറിയില്ല .....

എന്റെ വേദനകള്‍ക്കെല്ലാം മഴവില്ലിന്റെയ് നിറവും ......

നേര്‍ത്ത കുളിര്‍ കാറ്റിന്റെ സുഖവുമായിരുന്നു

പ്രണയം ചിലപ്പോഴൊക്കെ വിരസമാണ് ..

ചിലപ്പോഴൊക്കെ മനോഹരവും ...

അത് പലപ്പോഴും സ്വന്തമക്കലിലും നഷ്ടപ്പെടലിലും

ഒതുങ്ങി ചുരുങ്ങി പോകുന്നത് പോലെ...

നീ പറഞ്ഞ വാക്കുകള്‍ക്ക് അപ്പുറം ..

നിന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ നീ പറയാതെ ബാക്കി വച്ച

ഓരോ വരികള്‍ക്കും ഞാന്‍ അര്‍ത്ഥം തേടിയപ്പോഴും

നിന്റെ കത്തുന്ന നോട്ടങ്ങളില്‍ എന്റെ പ്രണയം 

എനിക്ക് ആര്‍ദ്രമായ രാവുകളില്‍ എന്റെ തലയണകളെ

നനവിനാല്‍ നിറക്കാന്‍ മാത്രമാകുന്ന

ഏതോ ഒരു വികാരം മാത്രമാകുന്നു......

ഇനി വരാത്ത ഓര്‍മ്മകള്‍ 

ഞാന്‍ വീണ്ടും എന്തിനു ഇങ്ങോട്ടേക്കു തന്നേയ് വന്നു. ഒരൂഹവും ഇല്ലാത്ത യാത്രയായിരുന്ന്നു..ഒരു പക്ഷേ ഇത് ഉപബോധ മനസ് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടു ഉണ്ടാകാം. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ഉദ്ദേശവും ഇല്ലാതെ വീണ്ടും ഇങ്ങോട്ടേക്കു തന്നെ  വരില്ലല്ലോ. എന്റെ മനസിനെ തന്നെ എനിക്ക് ബോധ്യപ്പെടുത്തണം. എന്നെ  പ്രതീക്ഷിച്ചു ആരും ഒന്നും ഇവിടെ ബാക്കി ഇല്ല എന്ന്... 

              എത്ര നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം ആണ് ഞാനിന്നു തൊടിയിലേക്ക്‌ ഒന്ന്ഇറങ്ങുന്നത്.ഏതൊക്കെയോ കിളികളുടെ ശബ്ദം. ഹം എനിക്ക് വേര്‍തിരിച്ചു അറിയാന്‍ ആകുന്നുണ്ട് .കുയില്‍, കാക്ക, ഒലെഞാലി എല്ലാം . എനിക്കിപ്പോള്‍ നഗര ജീവിതത്തില്‍ നഷ്ടം ആയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്  ഈ പ്രകൃതിയും ഓര്‍മകളും ഒക്കെയാണ് . ബാല്യത്തില്‍ എന്നും ഉറക്കമുണരുന്നത് ഈ കിളികളുടെ ബഹളം കേട്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് സ്ഥിരം സന്ദര്‍ശകരായ കിളികളെഒക്കെ അറിയാമായിരുന്നു. മരകൊമ്പുകളില്‍ ഒന്നില്‍ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലക്ക്  പറന്നു നടക്കുന്ന അവയുടെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് എത്ര മാത്രം ഞാന്‍ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട് . മഞ്ചാടി മരത്തിന്റെയും വട്ടയുടെയും  പിന്നേ പേരറിയാത്ത എതു    ഓക്കേയോ മരത്തിന്റെയും  കൊമ്പുകളില്‍ ചേക്കേറാന്‍ വരുന്ന കിളികളെ നോക്കി എത്രയോ പ്രാവശ്യം കൊതിച്ചിട്ടുണ്ട് ..അവയെ പോലെ പറക്കാന്‍ ..മഴയില്‍ ഇലയുടെ താഴെ ഒതുങ്ങി ഇരിക്കാന്‍.. വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ഒരുപാടു ബഹളമുണ്ടാക്കി ഇങ്ങനെ മരങ്ങളില്‍ ചേക്കേറാന്‍ .... അങ്ങനെ എന്ത് എന്ത്  സംശയങ്ങളും ചിന്തകളും ആയിരുന്നു കുട്ടിക്കാലത്ത് ... ഇപ്പോഴും ചിന്തകള്‍ക്ക് ഒരു കുറവുമില്ല.  ഓര്‍മകളില്‍ കിളികളും കുട്ടിക്കാലവും മാത്രമല്ല ബന്ധങ്ങളും  ഇന്നൊരു വേദനയാണ് . എവിടെയാണ് തെറ്റിയത് ...എവിടെയാണ് ശരി ഒന്നുമറിയില്ല. ഞാന്‍ പണ്ടും മറ്റു കുട്ടികളേ പോലെ ആയിരുന്നില്ലല്ലോ.ആരുടേയും ഇഷ്ടങ്ങള്‍ ആയിരുന്നില്ല എന്റേത് .എനിക്ക് മാത്രമായ കുറേ വേറിട്ട ഇഷ്ടങ്ങള്‍ ഇഷ്ടക്കേടുകള്‍. എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളുടെ  മുന്നില്‍ പലപ്പോഴും എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മുഖം ചുളുങ്ങുന്നതും, അത്ഭുതം കൊണ്ടും  നിറയുന്നതും എത്രയോ തവണ കണ്ടിരിക്കുന്നു.വലുതായപ്പോള്‍പിന്നെ അതൊക്കെ വല്ലാതെ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു. വേണ്ടാതവയ്ക്ക് ജീവിതത്തില്‍ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നത് നിര്‍ത്തിയപ്പോള്‍  ആകെ ഒരു സ്വച്ഛത...

              കൂടുകൂട്ടുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കൊപ്പം  തൊടിയിലൂടെ പതിയെ നടന്നു. ഒരുപാടു മാറിയിരിക്കുന്നു .എന്നെ പോലെ തന്നെ പ്രകൃതിയും.എല്ലാം അപരിചിതം..നാം വഴിയരികില്‍ വഴികളില്‍ കണ്ടു മുട്ടി കടന്നുപോകുന്ന മനുഷ്യരേ പോലെ എല്ലാം അപരിചിതം ...  ഓര്‍മകളുടെ ചീളുകളില്‍ ബാക്കി ആകുന്നവയ്കൊന്നും ഇന്നിന്റെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളോട് ഒരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത പോലെ തോന്നുന്നു. എല്ലാം കൊണ്ടും നന്നായി..അല്ലെങ്കില്‍ എന്തിനു ഇങ്ങനെ കുറേ ഓര്‍മ്മകള്‍ ...

                         പുഞ്ചപ്പാടം  തലോടി വന്ന തണുത്ത കാറ്റ് എന്നെ തഴുകി കടന്നു പോയി. എന്റെ താമരകുളവും കാണാനില്ല. പണ്ട് എന്ത് താമര പൂക്കളാണ്  അതില്‍ നിന്നും പൊട്ടിച്ച്എടുത്തിരുന്നത്.ഇനി വയ്യ പോകുന്തോറും ഓര്‍മകള്‍ക്ക് മൂര്‍ച്ച കൂടും ഹൃദയം വല്ലാതെ മുറിപ്പെടും...തിരിച്ചു പോകണം എത്രയും വേഗം. എന്റെ നഗരം തന്നെയാണ് നല്ലത് അവിടെ  എന്നേ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് മുട്ടിവിളിക്കാനും  മുറിവേല്‍പ്പിക്കാനുമുളള  പ്രകൃതി ഇല്ല. ഓര്‍മകള്‍ക്ക് കടന്നു വരാനുള്ള സന്ദര്‍ഭങ്ങളും ഇല്ല. ഇനി ഒരു മടങ്ങി വരവുണ്ടാകില്ല. അല്ലെങ്കിലും ഇനി എനിക്കായോന്നും ഇവിടെ ബാക്കി ഇല്ല. അതേ ഞാന്‍ തിരികെ പോകുകയാണ് ..സന്തോഷത്തോടെ ഇനി ഒരിക്കലും ഇവയ്ക്കൊന്നും എന്നേ കുത്തി നോവിക്കാനാവില്ലല്ലോഎന്നാ സന്തോഷത്തോടെ.എല്ലാ ഓര്‍മകളെയും കുഴിച്ചു മൂടിക്കൊണ്ട് .....   

നിനക്ക് ...

എന്റെ ജാലകത്തില്‍ മഞ്ഞുകണങ്ങള്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.... പുറത്തു നിര്‍ത്താതെ പെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഞ്ഞു... ദൂരെ മരങ്ങളില്‍ പെയ്തിരുന്ന മഞ്ഞിന് എല്ലയിപ്പോഴതെയ്ക്കളും ഭംഗി കൂടുതല്‍ ..എന്റെ മനസ്സില്‍ ഉറഞ്ഞിരുന്ന മഞ്ഞും ഉരുകിയിരിക്കുന്നു... എന്തിനു? പലപ്പോഴും ജീവിതം അപരിചിതമായ വഴികളില്‍ കൊണ്ടുച്ചെന്ന് ആകെ പരിഭ്രമിപ്പിച്ചു തിരികെ കൊണ്ടുവരും. ഓരോ തിരിച്ചുവരവിലും കൂടെ കിട്ടുന്നത് ഒരായിരം തിരിച്ചറിവുകളാണ് . 
  അങ്ങനെ ഓരോ തിരിച്ചറിവുകളിലൂടെയും മഞ്ഞുപോലെ ഉരുകുന്ന ജീവിതം... എത്രയോ വര്‍ഷങ്ങളായി നമ്മള്‍ തമ്മില്‍ സംസാരിച്ചിട്ടു?? എന്റെ സൌഹൃദത്തിനു എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ നീ കരുതിയതിലും കൂടുതല്‍ ആഴം ഉണ്ടായിരുന്നു.. അര്‍ഥം ഉണ്ടായിരുന്നു.... പക്ഷേ ഒരിക്കലും നീ അത് ചികഞ്ഞു നോക്കിയിട്ടില്ല എന്നെനിക്കറിയാം.... പക്ഷേ കൂടുകാരി നിന്നെ ഞാന്‍ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു...അല്ലാ ഇന്നും സ്നേഹിക്കുന്നു... നീ വിചാരിക്കുന്നതിലും ആഴത്തില്‍.... ഹേ ഞാന്‍ എന്ത് വിഡ്ഢിയാണ് ??? നീ എന്നേ കുറിച്ച് ഒന്നും വിചാരിക്കാറില്ലല്ലോ ?? എന്നെങ്കിലും നിന്റെ ഓര്‍മകളില്‍ ഞാന്‍ അറിയാതെ എങ്കിലും വന്നെങ്കില്‍ നീ എന്നേ എന്നെ തിരിച്ചു സ്നേഹിച്ചേനെ... ഒന്ന് ചോദിച്ചോട്ടേ ... നമ്മള്‍ ഒരുമിച്ചു ചിലവഴിച്ച  സായന്തനങ്ങളും...ഒരുമിച്ചു നടന്ന വഴികളും.. ഒരുമിച്ചു പങ്കിട്ട ഭക്ഷണവും ...നമ്മുടെ നഷ്ടകൌമരവും ....ഒന്നും ഒന്നും നിന്റെ ഓര്‍മകളില്‍ ബാക്കി ഇല്ലേ ??? ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും അവയൊന്നും നിന്നെ ഒരു തരിമ്പും വേദനിപ്പിചിട്ടില്ലേ???
  പുറത്തെ മഞ്ഞും നിലച്ചിരിക്കുന്നു.. മരങ്ങള്‍ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു ....ഓര്‍മ്മകള്‍ എങ്ങൊട്ടെക്കെയൊ അലയുന്നു.. കാടുകയറുന്നു ..പലപ്പോഴും മനസിനെ അലയാന്‍ വിടരുതെന്ന് വിചാരിക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ വീണ്ടും മനസ് ..... അല്ലെങ്ങില്‍ എന്ത് ബാക്കി ??? ജീവിതവും പുറത്തെ മഞ്ഞുപോലെ പലപ്പോഴും പേയ്തും തോര്‍ന്നും   അങ്ങനെ .........